Grupa teatralna kloszART

2012-03-01T01:04:00.000-08:00

(fot. Adrian Kopp, opr. graf. Konrad Niedźwiedzki)

Fabułą spektaklu jest studium psychologiczne czterech kobiet, które znajdują się w trudnej sytuacji życiowej. Razem mieszkają, dzielą się więc między sobą rozterkami i marzeniami. Każda z nich ma inny temperament i oczekiwania wobec życia. Wszystkie zaś próbują dostosować się do sytuacji, w której się znalazły z własnego wyboru, bądź też przez przypadek. Wszystkie zastanawiają się również jak nie zrezygnować z marzeń i pogodzić je z codziennością.

Spektakl Teatru kloszART jest kolejną polską adaptacją sztuki Pam Gems, brytyjskiej dramatopisarki, która jest specjalistką od kreślenia damskich portretów. Olsztyńska realizacja sztuki będzie połączona z koncertem zespołu Fade Out. Muzyka zespołu Fade Out oparta jest na rozbudowanych kompozycjach - łączy w sobie elementy rocka, funku, jazzu, disco i folku. W znakomity sposób dopełni więc spektakl i wprowadzi widzów w odpowiedni nastrój.

Obsada spektaklu:
Dusia - Agata Jaśkiewicz
Ryba - Sandra Cegiełka
Wal - Ewelina Jasińska
Leta - Zuzanna Miąsko

Scenariusz - Pam Gems
Reżyseria - Adrian Kopp
Oprawa muzyczna - Fade Out

Skład zespołu Fade Out:
Michał Baranowski - skrzypce
Andrzej Postek - perkusja
Dawid Rakowski - gitara
Kuba Staniak - klawisze
Adam Miller – bas

Spektakl odbędzie się 11 marca 2012 roku o godz.18:00 w Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych, ul. Parkowa 1 w Olsztynie.

Wstęp wolny. Zapraszamy.

"Życie to jest teatr"

2011-12-03T19:00:00.000-08:00

Kolejna okazja do zobaczenia Teatru kloszART - 16.12.2011 r., godzina 18:00, Aula Teatralna Wydziału Humanistycznego UWM przy ul. K. Obitza 1.

Podczas tego spektaklu będziecie mieli okazję zobaczyć w akcji całą ekipę Teatru kloszART. Zapraszamy!

„Życie to jest teatr” to sztuka oparta na tekstach współczesnych polskich poetów: Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewski ej i Edwarda Stachury. Reżyser i scenarzysta- Adrian Kopp- zainspirowany ich twórczością, odsyła widza do antycznej koncepcji życia jako teatru. Połączenie najpiękniejszych utworów dwojga poetów daje nam pełną wdzięku, poetycką i emocjonalną opowieść o rozważaniu nad pytaniem, czy człowiek to bezwładna marionetka, kreator działań, czy niekoniecznie świadomy reżyser.

Obsada:
Sandra Cegiełka jako Ktoś
Agata Drozdowicz jako Maria,
Ewelina Jasińska jako Zofia,
Agata Jaśkiewicz jako przyjaciółka śpiewająca,
Joanna Kunigielis jako kelnerka (gościnnie),
Agata Lichy jako Natalia,
Zuzanna Miąsko jako Marta,
Katarzyna Urbańska jako Magda,
Martyna Szałaj jako przyjaciółka (gościnnie),
Karol Jerozolimski jako Ryszard,
Emilian Niedźwiedzki jako Adam,
Mateusz Sobolewski jako Jan,
Rafał Wierzbicki jako Andrzej.

Scenariusz i reżyseria: Adrian Kopp.

Nabór do klosza!

2011-10-19T09:40:00.000-07:00

Zapraszamy wszystkich chętnych na nabór!

Ogłaszamy nabór do naszego Teatru!

Jeżeli chcesz:

-Pełniej obcować ze sztuką,
-Przez chwilę być kimś innym,
-Rozwinąć ukryte talenty,
-Zdobyć doświadczenie sceniczne i udoskonalić formę autoprezentacji,
-Twórczo spędzać czas i znaleźć nowych przyjaciół,

Przygotuj formę autoprezentacji (tekst literacki, piosenka, taniec etc.) i przyjdź na nabór do Teatru kloszART!

"Na krawędzi"

2011-06-26T15:32:00.000-07:00

Spektakl oparty na opowiadaniu Aghaty Christie o tym samym tytule, utrzymany w klimacie lat 20., próbujący wgłębić się w psychikę postaci, jej motywy i przemyślenia.

"Na krawędzi" to pełna napięcia historia psychologiczna, opowiadająca o kobiecie zazdrosnej, która przez przypadek dowiedziała się o czymś, co może zmienić jej (i nie tylko jej) życie. To kobieta, która "jest zbyt skoncentrowana na sobie. Dziwne, ale właśnie tacy ludzie najczęściej znajdują się na krawędzi obłędu…”

Spektakl odbył się 24. czerwca 2011 roku w Starym Zaułku przy ul. M. Rodziewiczówny 8 w Olsztynie

Wystąpili:
Ewelina Jasińska jako Klara
Zuzanna Miąsko jako Vivien
Katarzyna Urbańska jako Pastorowa/Recepcjonistka/Służąca/Pielęgniarka

Adrian Kopp jako Narrator

Reżyseria: Adrian Kopp

"Romans Perlimplina i Belisy"

2011-04-04T00:27:00.000-07:00

"Romans Perlimplina i Belisy" autorstwa F. G. Lorki to spektakl o emocjach, pożądaniu i pozorach. Podtytuł sztuki - rycina erotyczna w trzech obrazach - podsuwa nam obraz pełen namiętności, westchnień i pocałunków. Jednak nic nie jest takie, na jakie wygląda na pierwszy rzut oka... Próba nauczenia prawdziwej miłości młodej i pięknej dziewczyny nie jest najłatwiejsza, podobnie jak ukazanie wyższości duszy nad ciałem. Czy uda się to Perlimplinowi? Czy może poniesie klęskę w swoim zamyśle?

Akcja rozgrywa się w domu i w ogrodzie bogatego Perlimplina. Vis-a-vis jego balkonu znajduje się balkon pięknej, młodej Belisy. Wierna służąca, Markolfa, namawia swojego pana do ożenku, zwracając jego uwagę na urodę sąsiadki.
Spektakl wystawiony 3. marca 2011 r. w pubie Stary Zaułek oraz 2. kwietnia w Auli Teatralnej Wydziału Humanistycznego UWM.

Reżyseria: Adrian Kopp
Scenariusz: F. G. Lorca
Obsada:
Agata Jaśkiewicz jako Belisa
Ewelina Jasińska jako Markolfa
Katarzyna Urbańska jako Matka
Adrian Kopp jako Perlimplin
Oprawa muzyczna: Jakub Staniak

Wywiad z Kasią Urbańską!!!

2010-11-24T12:58:00.000-08:00

Kasia Urbańska

Katarzyna „Keyti” Urbańska. Chyba jedyny umysł ścisły w kloszu. Keyti, poza matmą, informatyką i masą innych przyjemnych przedmiotów, uwielbia mangę, anime i ich pochodne. Lubi podróżować i udzielać się na różnych forach internetowych. Zna smak władzy-jest starościną swojego roku. A że z wielką władzą związana jest wielka odpowiedzialność(czy jakoś tak), Kasia często jest odpowiedzialna(lub pomaga) we wszelkich pracach muzycznych, scenograficznych etc. Fascynuje się kulturą japońską, przystojnymi mężczyznami oraz rysunkami. Jakie ma plany na przyszłość? Kto jest jej wzorem aktorskim? I co się dzieje w kloszu? To wszystko tylko u nas, w ekskluzywnym wywiadzie z tą uroczą, 20-letnią, kobietką.

Reporter: Teatr i informatyka. Połączenie dość niespotykane.

Kasia: No na pewno. Tylko, że z drugiej strony nie można myśleć szufladkowo, że osoby będące na kierunkach ścisłych nie mogą interesować się literaturą, czy teatrem i oderwać się nieco od komputerów.

R: Jak trafiłaś na grupę kloszART?

K: (chwila zastanowienia) To było chyba w drugiej klasie liceum, na naszych(liceum numer 5 w Olsztynie-przyp. red.) połowinkach poznałam naszego reżysera-Adriana Kopp. Potem się zaprzyjaźniliśmy, poznałam jego znajomych i zaczęłam razem z nimi „bawić się” w teatr.

R: Masz jakąś funkcję w kole poza takim typowym aktorstwem?

K: W sumie nie mam takiej jakiejś większej funkcji( obecnie Kasia pełni rolę „sekretarki”-przyp. red.). Zajmowałam się marketingiem, ale biorąc pod uwagę wszystkie zajęcia, moje obowiązki przejęła koleżanka z grupy marketingowo scenograficznej(Joanna Wasilewska-przyp. red.). Jestem raczej „zwykłą aktorką” teraz.

Kasia jako Chór w spektaklu "Jeśli wiesz co chcę powiedzieć".

R: Która rola była najbardziej wymagająca, ale i najwięcej Ci dała z dotychczasowych?

K: Wydaje mi się, że rola Chóru w Nosowskiej( spektakl „Jeśli wiesz co chcę powiedzieć”-przyp. red.). Wszystkie teksty były bardzo wymagające. Poza samym nauczeniem się ich na pamięć, trzeba było głęboko wniknąć w interpretację, przebić się przez metafory-po prostu je zrozumieć. Co do tego co mi ta rola dała… Hmm, przede wszystkim rozwój. Raz, że było sporo tekstu na wysokim poziomie, dwa-większy kontakt z publicznością… To był chyba nasz najlepszy spektakl. Bardzo dużo nad nim pracowaliśmy, byliśmy z nim na przeglądzie, wystawialiśmy go trzy razy…

R: Jakbyś określiła atmosferę panującą w kole teatralnym kloszART?

K: Atmosfera jest bardzo radosna, gdyż tworzymy tą grupę jako przyjaciele. Umiemy sobie pożartować, umiemy razem stanąć przeciw jakimś sytuacjom. Jak trzeba, to jesteśmy przyciskani, jak nie trzeba, to pożartujemy, poplotkujemy, pośmiejemy się- jak to przyjaciele.

R: Jaki, Twoim zdaniem, powinien być reżyser? Wymagający, czy bardziej „przyjacielski”?

K: To zależy kiedy, zależy od spektaklu. Jeśli jest coś poważnego, głębokiego- wtedy powinien być bardziej wymagający, a jeśli to jest jakaś komedia to wiadomo. Może trochę poluźnić pasa. Chociaż to też zależy. Tak za bardzo „na luzaku” to nic nie będzie zrobione dobrze. Jakiś rygor musi być. Byśmy widzieli, że każdemu z nas na tym, co robimy, zależy. Bo jak będzie coś na „odwal się”, wtedy publiczność też to odczuje.

R: Zamierzasz w jakiś sposób związać przyszłość z teatrem?

K: W sumie jak byłam młodsza, to marzyłam żeby być aktorką. Być rozpoznawaną, a w filmie całować się z tymi najprzystojniejszymi i żeby mi jeszcze za to płacili( śmiech). Tak na serio, jak będę miała kiedyś jakąś okazję, to nie odmówię zagrania jakiejś roli. To jest na pewno świetna przygoda.

R: Opisz jakąś taką przykładową próbę, przykładowe spotkanie klosza.

K: Na początku jest czekanie na spóźnialskich, potem wydzieranie się na nich, dlaczego się spóźnili…(śmiech). Nie no, żartuję. Nie jest aż tak źle. Najpierw jest czekanie na tych, którym czasem zdarza się spóźnić, potem jakieś rozmowy, ćwiczenia dykcyjne, przygotowanie się do grania, czyli omawianie postaci, scen, całego spektaklu itp. Potem próbujemy wcielić się w rolę. A potem przechodzimy do próby. Zazwyczaj wygląda to tak, że najpierw są nam dawane uwagi, a potem staramy się wcielać te uwagi w życie. Potem robimy próbę przelotową, bez przerywania i uwagi są dawane na końcu w ramach podsumowania.

Kasia w spektaklu "W starym kinie" jako Marylin Monroe.

R: Masz jakiś wzór aktorski, lub ulubioną aktorkę?

K: Reese Witherspoon. Czy jest moim wzorem… Hmm… Na pewno jest moją ulubioną aktorką. Jestem wielką fanką „Legalnej blondynki”. Zawsze jak oglądam ten film, to on sprawia, że czuję, że mogę wiele. Skoro bohaterka w tym filmie osiągnęła tyle, to czemu ja nie dam rady?

R: Czy teatr pomaga w życiu?

K: Na pewno oswaja z ludźmi, z publicznością. Człowiek nabiera większej pewności siebie, zwiększa obycie z literaturą, ze sztuką. Ma też wpływ na kulturę słowa. Granie w spektaklach sprawia, że potem inne wyzwania stają się łatwiejsze, bardziej dostępne.

R: Czym się interesujesz poza teatrem i informatyką?

K: Bardzo lubię słuchać muzyki. To mnie kręci. Po studiach mam zamiar pójść na technologię multimedialną i zajmować się właśnie muzyką, grafiką.

R: No dobrze, to jakie motto byś rzuciła na koniec rozmowy, które podsumowałoby Twoją osobę, osobowość, lub „karierę aktorską”?

K: Nie mam raczej jakiegoś motta. Często mówię „Co nas nie zabije, to nas wzmocni” i tego staram się trzymać.

R: I myślę, że jest to dobre podsumowanie naszej rozmowy. Dziękuję bardzo.

K: Dziękuję.

"W starym kinie"

2010-09-07T15:58:00.001-07:00

Slavoj Zizek pisał, że „Kino jest najbardziej perwersyjną ze sztuk. Nie daje ci tego, czego pożądasz, ale mówi jak pożądać.” Właśnie klimat starego kina, pełnego emocji, postanowił pokazać teatr kloszART w najnowszym spektaklu zatytułowanym po prostu „W starym kinie”. Młodzi aktorzy, łącząc słynne sceny z klasyków światowej kinematografii(„Filadelfijska opowieść”, „Casablanca”, „Pół żartem pół serio”, „Śniadanie w Tiffaniego”) z tekstami znanych polskich poetów(m. in. Szymborska, Gałczyński, czy Staff) przedstawiają nam historię młodej kobiety, skrycie marzącej o wielkiej, filmowej miłości. Do czego zaprowadzi ją to, coraz silniejsze, pragnienie? Jak wypada połączenie teatru z filmem?

Spektakl wystawiony 23. czerwca 2010 roku w Sali Baletowej olsztyńskiego Pałacu Młodzieży.

Reżyseria: Adrian Kopp,

Scenariusz: teatr kloszART,

Obsada: Ewelina Jasińska, Zuzanna Miąsko, Beata Piechowicz, Katarzyna Urbańska, Agnieszka Woźniak, Krystian Bałajewicz, Adrian Kopp i gościnnie Joanna Wasilewska.

"Jeśli wiesz co chcę powiedzieć"

2010-09-07T15:54:00.001-07:00

Plakat autorstwa Karoliny Bidzińskiej

Katarzyna Nosowska to uznana polska artystka. Należy do wyrazistych i oryginalnych przedstawicieli polskiego świata muzycznego. Od początku kariery wzbudzała kontrowersje. Przez jednych okrzyknięta „drugą Osiecką”, przez innych określana jako „przeintelektualizowana piosenkarka dla nastolatek”.

Właśnie na tekstach wokalistki Hey’a oparty jest spektakl „Jeśli wiesz co chcę powiedzieć”, który opowiada o współczesnej kobiecie, jej złożoności i nieprzewidywalności, szczególnie w relacjach damsko-męskich. Olsztyńska młodzież, przez słowa Nosowskiej, ukazuje obraz kobiety słabej i zalęknionej, a jednocześnie władczej i ironicznej. Rezygnacja i bezradność jest tuż obok ogromnego poczucia własnej wartości i zdecydowania. Przez poetyckie, acz dosadne słowa, kreślone jest swoiste studium porzuconej kobiety. Zestawienie skrajnych postaw i zachowań przedstawicielek płci pięknej, daje nam szerszy obraz reakcji na tak trudne doświadczenie, jakim jest rozstanie. Różnorodność uczuć pokazuje walkę wewnętrzną kobiety między „ja”, które jest słabe i poddańcze, a „drugim ja”, które zwycięsko wychodzi z trudnych doświadczeń życiowych przez zbudowanie „skorupy”, odpornej na ból.

Reżyser próbuje wniknąć w psychikę kobiety, w jej myśli i uczucia. Nie zadowala się otoczką, szukając prawdziwej kobiety, nie jej maski. Poprzez poruszające teksty i wyznania, prezentuje nam typowy teatr słowa, gdzie miejsce akcji, czy scenografia są uniwersalne.

„Jeśli wiesz co chcę powiedzieć”- spektakl na podstawie tekstów K. Nosowskiej.

Scenariusz i reżyseria: Adrian Kopp,

Obsada:

Ewelina Jasińska jako Kobieta I,

Karolina Ćwiklińska jako Kobieta II,

Katarzyna Urbańska jako Chór,

Krystian Bałajewicz jako Mężczyzna,

"Życie to jest teatr"

2010-09-07T14:26:00.001-07:00

„Życie to jest teatr” to sztuka oparta na tekstach współczesnych polskich poetów: Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej i Edwarda Stachury. Reżyser i scenarzysta- Adrian Kopp- zainspirowany ich twórczością, odsyła widza do antycznej koncepcji życia jako teatru. Połączenie najpiękniejszych utworów dwojga poetów daje nam pełną wdzięku, poetycką i emocjonalną opowieść o rozważaniu nad pytaniem, czy człowiek to bezwładna marionetka, kreator działań, czy niekoniecznie świadomy reżyser.
Akcja spektaklu rozgrywa się w latach 20. XX w. Zarówno goście, jak i obsługa restauracji są zróżnicowanymi psychologicznie postaciami, zupełnie niezależnymi od siebie. Wszystkich za to łączy jedno- poszukiwanie miłości i tęsknota za nią. Tęsknota za miłością trwałą, pełną, spełnioną i po prostu… szczęśliwą. Dlaczego więc to pragnienie tak trudno zrealizować? Co jest prawdziwą przeszkodą dla tego najważniejszego uczucia? Może to jest pycha, zaślepienie, nierówność społeczna, słabość, czy uzależnienie od okoliczności i ograniczeń?
Adrian Kopp nie daje prostych i jednoznacznych odpowiedzi, zmuszając do coraz większej refleksji na naszym losem. Reżyser, tworząc „teatr w teatrze” ukazuje człowieka słabego, lecz gotowego walczyć- często przez bunt lub poprzez dostosowywanie się- nakładanie masek. Niektórzy bowiem twierdzą, że tylko maska może dać poczucie bezpieczeństwa. Maska to swoista „dobra mina do zlej gry”, schronienie, ale także fałsz, czy tchórzliwa ucieczka.
Co więc może okazać się skuteczne w ludzkim działaniu? Czy jest jakieś proste rozwiązanie, które przynosi ocalenie, na które nie będzie za późno? Sztuka skłania do głębokiej refleksji. Do odpowiedzi dochodzimy nie tylko podczas całego spektaklu, ale także po nim.
Tłem do historii bohaterów jest pełna, tak jak oni, magiczna kraina w stylu lat 20., w której zawiera się świat rzeczywisty i mistyczny. Do tego nastrojowa muzyka i romantyczna sceneria, skłaniająca widza do przemyśleń, tworzą niezapomniane widowisko.
~myszka

Spektakl wystawiony 28. maja 2009 r. w Sali Baletowej Pałacu Młodzieży w Olsztynie.

Wystąpili:
Karolina Ćwiklińska jako Marta,
Paulina Ewertowska jako Maria,
Marta Grudzień jako kelnerka(gościnnie),
Ewelina Jasińska jako Zofia,
Zuzanna Miąsko jako przyjaciółka,
Anita Miszkiewicz jako Ktoś(gościnnie),
Agata jako przyjaciółka(gościnnie),
Beata Piechowicz jako Natalia,
Katarzyna Urbańska jako Magda,
Krystian Bałajewicz jako Adam,
Adrian Kopp jako Jan,
Adrian Wiecierzycki jako Ryszard.

Scenariusz i reżyseria: Adrian Kopp,
Oprawa muzyczna: Tomasz Marek,
Scenografia: Grażyna Jaśkiewicz-Steranko i Magdalena Marek(Cichocka).